Moonlight”, drugi pełnometrażowy film Barry’ego Jenkinsa, można w gruncie rzeczy opisać jako opowieść o dorastaniu ubogiego, czarnego chłopaka. Nie byłoby też błędem nazwać go filmem o narkomanii, przemocy w szkole i problemach amerykańskiego więziennictwa. Ale klasyfikacje te są zarazem tak niewystarczające, że wręcz wprowadzają w błąd. Lepiej oddać ducha i klimat tego zachwycającego filmu pisząc, że opowiada o uczeniu dziecka pływania, o gotowaniu dla starego przyjaciela, o dotyku piasku na skórze i odgłosie fal na spowitej mrokiem plaży, o pierwszych pocałunkach i rzeczach, których przyjdzie nam długo żałować.

„Moonlight”, oparty na sztuce „In Moonlight Black Boys Look Blue” Tarella Alvina McCraney’a,  jest rozbrajającym i momentami nieznośnie wręcz osobistym filmem, ale także palącym dokumentem społecznym, surowym spojrzeniem na amerykańską rzeczywistość, oraz wierszem skomponowanym ze światła, muzyki i wyrazistych ludzkich twarzy.

Jenkins w swoim dziele oszałamia wizją głęboko poruszających momentów, umiejętnością portretowania ludzi oraz nieznanej siły, która kształtuje nasze życie oraz czyni nas tym kim jesteśmy.